Fietsenaar....ergens

Leven als God in Iran

Keer op keer wed het benadrukt: De noordelijke route, langs de Kaspische-Zee, naar Mashhad zou groen en mooi zijn. Bos, fruitbomen met onder meer sinaasappels in een aangenamere temperatuur dan aan de zuidkant. Daarbij zou de weg van Karaj naar Chalus werkelijk het summum moeten zijn: 'Zo adembenemend mooi!' Maar mensen hebben doorgaans geen verstand van fietsen. Mooi was het zeker, adembenemend ook maar dan wel in de zin van zuurstof tekort. Prachtiche bergen, ja inderdaad met onder meer een kilometerslange gorge waar men in Frankrijk jaloers op zal zijn. Maar het verkeer was een drama, blijft een drama! Ook langs de Kaspische-Zee. De benzine is goedkoop en dan doet het verbruik van je auto er niet zo toe. Daarbij genomen de benauwd drukkende hitte, het lawaai en de mensen die vanaf hun brommer of vanuit hun auto telkens weer om aandacht vragen. 'Hello mister! Where you from?'  Aan het eind van de dag, na 100 kilometer fietsen is de energie op. Op een willekeurige plek in een dorp sla ik links af. Als je langs de Zwarte-Zee op het strand kan kamperen, waarom dan niet aan de Kaspische- ? Maar erg dicht in de buurt van het strand kom ik niet. Voor een pizzeria zitten een stel oudere mannen en hoe kan het ook anders, ze nodigen me uit op de thee. Halve woorden Engels, gebarentaal in eerste instantie maar er is hulp op komst. De zoon van de Pizzaman is zeeman en spreekt Engels. De eigenaar van een gereedschapswinkel volgt en nog een aantal buren en passanten. Met glimmende gezichten staan ze om me heen, kletsend over van alles en nog wat en het meeste zeer waarschijnlijk nog over mij. Mobiele telefooncamera's worden gepakt en de een na de ander wil met me op de foto. ' Iedereen is blij,' zegt pizzazoon. 'Men is erg gesteld op bezoekers uit het buitenland, vooral uit Europa.' Het is de cultuur van het Midden-Oosten, die in Iran bij gebrek aan regelmatig bezoek, uitbundiger is dan waar dan ook. Een van de mannen die iets in vastgoed doet, biedt me een momenteel leeg staande woning aan voor de nacht, compleet met airco, keuken, douche  en bed. Ik krijg te eten in het restaurant, en betalen? Dat is er absoluut niet bij! Ik ben de gast. Ach ja, je zal maar 'belangrijk' zijn. Het is leven als God in Iran en die drukke weg is voor het moment al snel even vergeten.

Reacties

Reacties

Sander

Ha die Harry,

Wat leuk om weer een verhaal van je te lezen!

Een kritische opmerking: Bedoel je eigenlijk niet "Leven als Allah in Iran"? Zoveel zullen de Iraniërs niet met "onze" God ophebben... ;-)

Groetjes,
Sander

Harry

De naam Allah is het Arabische woord voor God. Veel opschriften zijn hier in het (welliswaar vaak gebrekkig) Engels. Arabische woorden zijn voor veel mensen woorden die men liever niet gebruikt, het neigt te veel naar de machthebbers en daar moeten de meeste mensen helemaal niets van hebben. "In God we trust" staat er bijvoorbeeld op veel vrachtwagens te lezen.

moharam zangi

hello harry
how are u?i hope you are very well ,i just want tell you up load my photo on you web log ,look after your self and enjoy your self ,
good luck my friend .

jan moerman

hoi harry,
een compleet andere wereld daar.
ik blijf je volgen op je reis.
hou je haaks

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!