Snel weg

Met een zeker leedvermaak kijk ik van bovenaf het taluut op de chaos neer. De stad Kanpur beneden me staat vast en ik fiets over de bijna verlaten snelweg NH2, National Highway nummer twee. Grand Trunk Road is een andere en eigenlijk betere benaming want echt snel rijden doet hier bijna niets, dat kan het ook niet: Vrachtwagens zijn zwaar overbeladen en een tractor duw je ook niet zomaar even opzij. Aanvankelijk was ik niet van plan lang op deze weg te verblijven. Kleinere wegen zijn er wel voldoende en daar was het best goed uit te houden. Tot op zekere momenten dan. Momenten waarop je weer een stad nadert bijvoorbeeld.
Er zijn veel dingen die wennen als je langere tijd in op reis bent. Zaken die zo afwijken van de Europese norm, ze passen hier in een leven van alle dag en worden op een gegeven moment normaal. Maar het lawaai, het o zo hevige en onophoudelijke getoeter van claxons die boven de pijngrens uitkomen, waanzinnig krijsende bussen die recht op je af komen, dat went nooit! Daarom deze weg bevalt me wel en niet alleen omdat hij verrassend rustig is en de stedelijke drukte vermeden kan worden. Strak modern beton een windje in de rug maken het bijna comfortabel.

De weg bestaat uit twee keer twee rijbanen gescheiden door een middenberm beplant met gras en diverse struiken. Zoals gebruikelijk, gaat de ene helft in de ene richting en de andere in tegenovergestelde richting. Het is bijna zoals thuis.
Of toch niet? Nee! Aan de andere kant, keurig op de linker baanverschijnt een spookrijder! (Voor degenen die het niet weten, men rijdt links in India). Toeterend baant hij zich een weg wanneer er een tegenligger nadert. Het gaat maar net goed. Maar wat gebeurd er in een land waar niet een maar alle vrachtwagens de kreet 'Blow Horn' of een variant daarvan achterop hebben staan? Precies, dan aap je elkaar ook in andere dingenna: Je gaatook spookrijden. Lastig die middenberm die te hoog is om overheen te rijden. Je zal maar vanaf de zijweg naar rechts willen terwijl de rijrichting naar links is. Dan moet je kilometers de verkeerde kant op rijden naar de plek waar je kunt keren en dat is het natuurlijk niet waard. En in India is erimmers leven na de dood. Nog een spookrijder volgt, en even later nog een.
In de buurt van dorpen zijn er momenten dat er snelweg NH2 is veranderd in twee op zichzelf staande dorpswegen. Daarnaast staan er op diverse plaatsen vrachtwagens met pech. Op de linker baan, rechterbaan, in de goede of verkeerde rijrichting, het maakt allemaal niet uit. Een stel stenen ervoor als 'veilige' afbakeningen jawel - niet vergeten ook erachter - moeten voorkomen dat er nog grotere brokken ontstaan. Slechts een enkeling staat op de vluchtstrook. Mazzel voor mij. En wat te verwachten valt komt uit. Er ligt een vrachtwagen op zijn kant en verderop nog een in de greppel. En dat op de op weg naar Varanasi, de heilige plaats aan de nog heiligere Ganges. De rivierwaar alle zonden van je worden afgewassen wanneer je er een bad in neemt. De plek ook waar men mensen cremeert. Brandend dobberen op de Ganges om als koe terug te kunnenkeren. Koeien bevinden zich ook op deze enerverende weg. Het laat zich raden wat die in een vorig leven zijn geweest. Heimwee naar de plek des onheils misschien? Terug gekeerd om berouwvol herkauwend in de middenberm de zonden te overdenken?
Ik ben laat, het begint te schemeren en net wanneer ik in het bijna donker mijn overnachtingsplek bereik, zie ik een tractor naderen, spookrijdend zonder licht. Spannend! Dat belooft een waar spectakel te worden daar aan de Ganges!

Land nummer 1

Afwachten de dag laten beslissen, het hoort bij mijn manier van reizen. Uitstippelen en van te voren al bepalen hoe je gaat rijden dat is niets voor mij. Maar India is het laatste land heb ik besloten, nu al, hier moet de fiets na acht maanden aan de wilgen komen te hangen. Maar hoe kan het ook anders, wel met twijfel. Want waarom niet overwinteren en doorreizen naar Australie? Is toch een goede optie als je geen huis, baan en vrouw meer hebt? Jawel natuurlijk, maar ook daar was ik opnieuw voor een keuze komen te staan. Het hele eiland rond? Binnenland misschien ook nog. Het eeuwige dilemma, waar en wanneer stop je. Kortom, ergens moet er een punt achter worden gezet, vroeg of laat. Dit is een goed moment. Ik wil nuchter blijven, en niet vervreemden van de Nederlandse samenleving, een gevaar dat in de lucht hangt als je alleen reist. Stoppen voordat ik nog verder de zin van het reizen ga zoeken en het echt tot een verheven pelgrimage ga maken.

Echte einzelgangers gaan gewoon door, trekken zich van niets en niemand iets aan, gaan door tot het ze echt spuugzat zijn, zo ben ik niet gebouwd. Zoveel vrienden die ik weer wil zien en zij misschien mij ook wel. *) India is het laatste land, ondanks dat ik me nog niet verveel en geen hevige heimwee heb. Delhi was een goede plek om een vliegtuig te vinden maar daar ben ik al voorbij! De Taj Mahal mocht ik niet vergeten en die ligt zuidelijker. Daarna terug fietsen is zo armoedig. En wat heb ik nu van het land gezien? Een vakantieganger gaat voor drie weken en zegt dan dat ie in India is geweest. Ik ben er nu ook drie, heb het op m'n dooie akertje gedaan en heb het idee dat ik enkel hier en daar wat geroken heb. India gezien? Nee, nog niet! Zou Kolkata, vroeger bekend als Calcutta niet een beter eindpunt zijn? Tot aan de zee en dan echt terug naar Nederland, Myanmar mag ik niet op een normale manier in. Gesodemieter met ongastvrije dictaturen die je gidsen opdringen of nog erger, je in een bus stoppen, nee nu even niet meer! De afstand van Agra naar Kolkata is ruw geschat 1500 kilometer, dat betekent drie weken fietsen. Ben ik voor de kerst weer thuis. Ga ik maar doen denk ik, ondanks dat mijn fiets niet meer helemaal fris meer is. Trapper kapot maar zonder kogeltjes toch nog goed bruikbaar gebleken. Lowrider, net in China nieuw gekocht is nu al stuk, kom ik ook nog wel mee verder. Tas aan flarden en zelfs die hangt al weer een hele tijd. Improviseren lukt mij doorgaans goed. En wat is nou 1500 kilometer? Wanneer ik regelmatig de ketting smeer, houdt die het ook nog wel vol. En.... ik heb op deze site nog wat fotoruimte op te vullen. Verdorie, wie heeft dat mij cadeau gedaan? Ik wil het weten! Was er al eerder bijna voor omgedraaid. (Een is bekend maar die ander...*).

Iedereen, ik heb behalve vrienden geloof ik ook nog fans en andere geinteresseeerden, heel erg bedankt voor alle reacties tot nog toe!!! Het heeft me vooruit geholpen. Dit zal vast nog niet het laatste bericht zijn, de wielen draaien zoals ik al zei nog even door, reizen op de fiets blijft boeien. Nu en later vast ook nog wel maar waarheen, nog geen idee. Afwachten en de dag laten beslissen.

*) Laat maar weten via mail of sms op +91 9779823476

Valse verwachtingen

Vooraf maak je je een voorstelling van dingen, situaties en mensen. Onderweg blijkt telkens weer dat die voorstelling nooit klopt. Neem nou een simpel iets als hotelkamers. Uit verhalen van reizigers had ik begrepen dat in India die wel heel erg pover en vies kunnen zijn, veel erger dan in Afrika dat ik enkele jaren geleden bezocht. Maar ondanks dat ik toch wel heel erg 'budget' ben, heb ik toch erg weinig verschil kunnen ontdekken. Mogelijk dat ik nog in een 'rijk' deel van het land reis, het zou kunnen maar het sprookje of moet ik zeggen nachtmerrie, komt maar niet uit. India is eigenlijk wel een normaal land, met gewone mensen en gewone hotelkamers. Mooi, nee dat niet. Dure hotels zijn doorgaans dodelijk saai en die mijdt ik daarom. Laat ik daarom zo'n simpele, beetje groezelige kamer eens beschrijven. Poep-bruin en roze, zijn populaire kleuren, overal. Zo ook deze kamer, de muren roze en de ramen en deuren in het onsmakelijke bruin. Men heeft zelfs nog geprobeerd er enige sjeuigheid aan te geven en dat valt toch mee niet waar? De glaslijsten van de ramen en de paneellijsten van de deuren zijn aluminium geverft. Heel kien heeft men de spiegel niet over het hoofd gezien en in dezelfde kleuren meegenomen. Oog voor detail! En dan is een kamer af en gaan de jaren tellen. Iets dat al jaren door de eigenaren dag in dag uit gezien wordt, wordt heel normaal bevonden. Alles went. Ook als na verloop van tijd de kleuren wat gaan vervagen, zich zwarte vlekken gaan vertonen en er vochtplekken in de muren verschijnen. Het gordijn stuk? Vervangen zal waarschijnlijk de eerste gedachte zijn geweest. Komt later wel, de tweede. En zo is het ook met schoonmaken. De dagelijkse routine wordt de maatstaf. Een routine die hooguit bestaat uit de vloer vegen en de boel rechtzetten. Als je het zelf niet rijk hebt en je eigen huis er niet veel beter uit ziet, ben je er hoe dan ook niet mee bezig. Als er daarnaast niemand is die je heeft verteld hoe het moet en wat de klant van je verwacht, veranderd er niets. Kortom, het is gewoon vies, net als in Afrika. Bedden met lompen, gaten in de grond met stinkende stront, kakkerlakken en ratten in de kamer, wanden van hardboard waar achter de buurman met een hoer ligt te neuken, ik heb het nog niet meegemaakt. Mischien komt het nog, spannend toch wel.

Geloof in de fiets

'Hare Krischna, Krishna, Krishna, Hare Rama, Hare Rama, Hare Krishna....' galmt het om half zes 's morgans door de straten van Rishikesh en dwars door het glas van mijn hotelkamer. De avond tevoren had ik me nog zo voorgenomen om bijtijds richting de rivier te gaan. De Ganges, het bedevaartsoord voor veel pelgrims moet een wonderlijk schouwspel zijn van badende en biddende mensen. Maar half zes opstaan, allemachtig dat trek ik niet na een vermoeiende fietstocht en met straks weer een voor de boeg. Ik draai me nog een keer om, het is nog donker en mooie foto's zitten er dan toch niet in.

Het hindoeisme is nieuw voor mij maar ook dit geloof geeft mij niet de indruk dat het serieus te nemen valt. Kitscherigheid is troef, erger nog dan de Rooms Katholieken met hun poppenkast. Verschillende goden, half beest, half mens en geschilderd in de meest afzichtelijke kleuren. Shiva is blauw, een aap oranje, tijgers en koeien doen ook nog mee en deze laatsten hebben ook niet altijd een natuurlijk kleurtje. Wald Disney heeft er wellicht de inspiratie in gevonden. Tempels zijn daarnaast versierd met knipperende Chinese kerstlampjes in verschillende kleuren en voor de ingang hangen een of meerdere bellen. Plaatselijke goden doen hier en daar ook nog mee. Wat een geloof!
En neem dan de bedevaarten, dat hebben alle wereldgodsdiensten wel gemeen. Moslims bezoeken Mekka, katholieken Rome of Santiago de Compostella en de hindoes (ik ga het zometeen zien) een heilige rivier. Ik kwam eerder op deze reis al langs tamelijk indrukwekkende bedevaartsoorden. Mashhad in Iran bijvoorbeeld, jankend stonden de mensen voor de heilige tombe van Imam Reza. Mij deed het niet zo veel. Mooi wel, indrukwekkend, protserig en groot dat alleen. Een andere plaats was Ausschwitz, daar spatte de ellende toch wel vanaf. Ondanks dat deed het mij niet voldoende om in janken uit te barsten en God aan te roepen. Ik weet, het is 'not done' om dat ruiterlijk toe te geven. Je behoort te zeggen dat het schokkend was en het je heeft geraakt. Indrukwekkend ja, zo ver wil ik nog wel gaan, schande ook dat wat er gebeurd is maar alle verschrikkingen die de mensen er hebben moeten doormaken zijn verleden tijd. Het kamp was leeg, het gras en de bomen groen, en dat leidde af. Geen bloed, geen pijn en geen vernedering die ik er heb gezien of erger, zelf heb moeten ondergaan. Pelgrimage is aan mij niet besteed. Of nee, eigenlijk toch wel. Is mijn hele fietstocht niet een grote pelgrimage? Elk dorp, elke stad, elke plaats is mijn doel en het bezoeken waard. Een pelgrimage aan de wereld! Ik heb er voor moeten zweten, elke keer weer. Moe en voldaan kijk ik aan het eind van de dag om me heen. Spreek met de mensen die nog leven en dat is toch veel mooier dan de dooien bezoeken of meditatief op een matje de ultime verlichting te zoeken? Een fietsreis zou je kunnen zien als een grote aaneengesloten meditatie vanaf het zadel. In het heden. Nu al weten wat er in het hiernamaals zal gebeuren, en daar draait het bij de meeste geloven toch wel om, is niets voor mij. Zoals ik eerder al opmerkte: de meeste verwachtingen komen namelijk niet uit. Het kan zo tegenvallen wannneer het anders is dan je vooraf had gedacht. Nee mijn dood zal net als een fietsreis zijn. 's Morgens nog niet weten waar ik 's avonds zal slapen. Verrassingen zijn geweldig. Ben benieuwd wat ik zometeen bij de rivier te zien krijg.

Rook-signalen

Pijn in mijn keel, hoofdpijn, allertheid wanneer er achter me getoeterd werd en dat was veel, heel erg veel! Lahore was het toppunt, de drukte het stof en de vervuiling was enorm. Achter de helft van de brommer Rickshaws hing wel een enorme blauwe wolk. De vrachtwagens lieten grijze of zwarte walmen achter. Heel de stad lag erdoor onder een zware deken van smog. Waarom worden de mensen niet boos vraag ik me af, waarom laat men het zo gelaten over zich heenkomen? Nog zie ik het voor me, een man die naast een net gestarte vrachtwagen staat en doodkalm een sigaret opsteekt, de rook van zijn sigaret een druppel in de oceaan. Lahore was nog Pakistan, hoe anders zal India zijn? India dat is toch het land met bijna een miljard inwoners? Hoe krijgen deze mensen hun goederen geleverd, hoe verplaatst men zich en....hoe gedraagd men zich in het verkeer? Vragen, veel vragen en toch ook, sterke vermoedens. Ik tuur op de kaart, lees de Lonely Planet en kan maar tot een conclusie komen: terug naar de bergen, Himachal Pradesh, het andere India. Op weg naar frisse lucht. Natuurlijk bezoek ik nog de Gouden tempel in Amritsar, zie er ook de enorme hoeveelheid Rickshaws die in tegenstelling tot het buurland ook met menskracht worden aangedreven. De vervuiling is er maar weinig minder door. En eenmaal weer op weg word ik ook hier door jakkerende bussen aan de kant getoeterd. Vrachtwagens roepen op tot het maken van lawaai, massaal! Jij hebt het achterop je wagen, dan ik natuurlijk ook: 'Blow Horn Please.' valt er in kapitalen op te lezen. Baaaaahh, waar blijven de bergen!

En gelukkig, in de bergen vind ik mijn plezier terug. Bossen, heel veel groen. Loslopende koeien zonder eigenaar die het wegonderhoud voor hun rekening nemen: de bermen zijn er keurig kort gemaaid. Apen die de vuilnisbakken leeg eten, honden die boos blaffend onder de bomen staan en van bovenaf lijken te worden uitgelachen maar mij met rust laten. Mensen die mij vriendelijk groeten zonder opdringerig te worden, het eten dat zoveel beter is dan in Pakistan. Het vriendelijke welkom in Mc. Leod Ganj, de woonplaats van de Dalai Lama en zijn landgenoten, de prachtige bergpassen die ik over zwoeg en last but not least de immer blauwe lucht. India, het is er zo slecht nog niet.

Groeten uit Islamabad

Het verhaal dat hier stond verschijnt binnenkort als hoofdstuk in een boek !!

W E G W E R K Z A A M H E D E N

Nog even geduld.

Land nummer dertien

Land nummer dertien, de twaalfde grens die ik passeer.
Doorgaans ik dat leuk, veranderingen van cultuur, mensen en landchap blijven boeien. Deze keer is dat alleentoch even anders. China is een enorm land met een cultuur die zo anderswas dan de voorgaande landen. Het was daarom goed geweest er langer te verblijven, meer te kunnen ervaren meer te kunnen beleven. En met Pakistan heb ik nu het gevoel er gedropt te zijn: De eerste 90 kilometer heb ik er niet kunnen fietsen omdat de bus mij niet eerder losliet. En dat in een landschap dat er zo adembenemend mooi uitzag, het zit me lekker. Een stuk terugfietsen zo besluit ik, tenminste 40 kilometer naar de ingang van het Nationaalpark. Met een vers visum op zak is dat geen enkel probleem meer. Nog even geen cultuur, nog even geen mensen die me China direct zullen doen vergeten.
Het landschap is ruig en verlaten, slechts een enkele geitenboer weer er wat sprieten voor zijn vee te ontdekken. En wanneer ik dan weer terug fiets en in de bewoonde wereld arriveer, wordt wel duidelijk wat ik al vermoedde: Het verschil met China is enorm. Het Pakistaanse leven lijkt net zo ruig en arm te zijn als het omringende land. Houtvuren in zwart geblakerde restaurants waaropvette linzen, te gare al even vette groente en vlees worden bereid. Vlees dat bij de slager op van bloed doordrengte boomstammen in stukken is gemept waarna de vliegen er nog het nodige vanaf mochten lebberen. Kippen in kooien die opeengepropt op hun einde wachten. Kramen, ambulante handel, koeien en geiten in de straat en vrachtwagens die het geheel in een sinistere mist van opgeworpen stof en zwarte dieselrook zetten. Maar het is zoals wel vaker in arme landen: de mensen blijven lachen en zijn uiterst vriendelijk. 'Hello, how are you,' roepen ze me toe. Het antwoord dient altijd te zijn: 'I'm fine, thank you'. Verbaast staren ze me na ondanks dat ik bepaald niet de eerste fietser ben die hier passeert. De Karakorum highway is populair als is dat na alle onrust elders in het land nu misschien wat minder. Al even verbaast staar ik om me heen. Elke bocht heeft telkens weer een verrassing in petto. Bergmassieven met steile wanden, diepe afgronden witte toppen en beneden mij een denderende grijze rivier. Stroomafwaarts koers ik op Islamabad af, door een land dat zo vreedzaam en vriendelijk oogt en waarin geen kwaad valt te ontdekken maar toch zoveel pech heeft gehad. Land nummer dertien, hopelijk zonder ongelukken voor mij.

Vrijheid?

Op de fiets onderweg, zonder verplichtingen, ik doe en laat wat ik wil en het lijkt zo vanzelf sprekend te zijn. Tot op bepaalde momenten, dan realiseer je je weer eens dat vrijheid ook gedwarsboomd kan worden. Een doorsnee reisgids, overgenomen van een collega fietsreiziger die net China had verlaten, werd door de Cinese autoriteiten in beslag genomen! Taiwan staat als souvereine staat ingetekend op de kaart op de eerste bladzijde. Eeneiland dat vrij wil zijn dat niet mag van de grote buur en wel van de uitgever van mijn boek. 'Ja mijn boek, niet jouw boek,' zei ik tegen de beambte in zijn strakke pak.Op dit soort momenten komt de anarchist even in mij naar boven.

In Kashgar, zo had ik mij voorgenomen, zou ik besluiten waar ik verder naartoe zou gaan: dieper China in of naar Pakistan. Met met het bezit van een reisgids gedurende een halve dag, voel ik me als een hond die een worst krijgt voorgeschoteld zonder ervan te mogen eten, een ketting om mijn nek voorkomt dat ik erbij kan. Honger! Ik zie Kashgar, jawel. Het is China maar eigenlijk niet helemaal. Het gebied rondom wordt vooral bevolkt door Uyguren, Kirgizen en Tajieken, aan Turken en Persen verwant volk. De bling-bling, kleurige knipperende lichtjes, de plastic hekjes, blikken deuren die eruit zien als een kluis en al even slappe railingen langs de trappen, het zal Chinees zijn. Het eten ook, wat een verademing na het eenzijdige voer in Centraal Azie. Eigenlijkwil ik meer, meer China zien, meer China beleven.

Maar toch ik doe het niet. De worst is weg en dan ik ook maar. Daar komt bij dat ik de taal niet spreek, zij de mijne niet en daarnaast de temperatuur aan het dalen is. Ik ga naar Pakistan, ondanks dat ik weet dat de Chinezen mij aan de grens nog meer grijze haren gaan bezorgen: Het laatste stuk tot aan de grens mag niet worden gefietst! Ik ben geen terrorist, crimineel of smokkelaar en ook mijn veiligheid zal er niet in het geding zijn. Wederom voel ik dat mij onrecht zal worden aandedaan. Achter een ruit van een bus naar opnieuw een vette worst staren: de bergen die er zo vreselijk mooi moeten zijn.Wetten, regels, mannen met macht, ze krijgen zo veel voor elkaar. Vrijheid, het is helaas niet altijd zo vanzelfsprekend.