Gaatje vullen in Höxter
Alles geregeld, dacht ik. Een in meerdere opzichten nogal heftige periode, waarover ik verder niet zal uitweiden,heb ik abrubt afgesloten door zo snel als mogelijk was, op de fiets te stappen. Onderweg zijn is voor mij de beste manier omvervelende dingenzo snel mogelijk af te schudden, dacht ik...
Dat reizen niet enkel uit een groot hoogtepunt bestaat, wist ik naturlijk wel, het is de afwisseling die het juist zo boeiend maakt. Maar dat dat dat reizen al zo snel zou beginnen had ik niet verwacht. De tweede dag fietste Betty vanuit Nijmegen nog heel gezellig met mij mee. Twee dagen later werd ik overvallen door een heel hevige kiespijn. AU! En dat terwijl ik twee weken eerder nog bij de tandrts was geweest. Je zult maar pech hebben.
Bij Frau doctor Swiebel lig ik in een stoel en staar naar een nautisch plafond voorzien van een blauwe zee met vissen en jawel om het nog interessanter te maken, een geheel blote dame. Met enige fantasie onderga ik een zwoele onder water behandeling. Rustgevende muziek moet het tot bijna een genot maken. Maar genieten is het niet echt. Frau Swiebel neemt de tijd enlegt alles uit in zeer rap Duits wat mij bijna ook tot tandarts opleidt maar tegelijkertijd wordt ik er horendol van. Na lang wachten, fotograferen met de allermodernste en duurste Röntgencamera (waar madame gezien haar uitgebreide promotie, vast aandelen in zal hebben), boren, raggen in niet zo geweldig ruikende wortelkanalen, ontsmetten en vullen, ben ik nu een noodvulling rijker. Definitief vullen moet over een week of twee gebeuren. Geen idee nog hoe ik dat op ga lossen. Zo meteen maar eerst even mijn eigen tandarts bellen.
Groet van Harry uit Höxter ad Weser
Bijna.....
Je huis verkopen is een twee drie zo geregeld, toch? Verkopen is één, leeghalen is twee en spullen opslaan drie. Ach ja, het leek zo simpel maar de praktijk bleek toch niet helemaal één twee drie. Hectisch was het de afgelopen dagen. Allemachtig wat kan een mens spullen verzamelen. En al die spullen verpakt in stapels dozen moesten eh... een twee drie trappen op en af. En als je dat niet redt binnen de uren die de dagen tellen, schijnt een flinke snuif coke in dat soort situaties wonderen te doen. Ik heb het zonder gedaan en daardoor ben ik nu moe, heb ik spierpijn en duizelt het. Heb ik alles geregeld? Is iedereen ingelicht? Eerlijk gezegd, nee eigenlijk nog niet. Perikelen met een tijdelijk postadres en de laatste financiële zaken moeten nog geregeld worden. Maandag dan maar doen. Stel ik mijn vertrek nog heel even uit. Dinsdag hoop ik dan echt op te stappen. Dat ik ten gevolge hiervan in pak em beet juli weg smelt in Iran en bevries op de Tibetaanse hoogvlakte....tja, komt tijd komt raad. Langs de Kaspische zee valt het klimaat naar men zegt wel mee en Tibet, wie weet kom ik daar straks helemaal niet eens in. Blijft er nog de mogelijkheid open om naar Kazachstan te gaan. De wereld zit vol mogelijkheden, ik heb er zin in.
Manipulatie op grote hoogte
'Dames en heren tijdens deze vlucht kunt u gebruik maken van de catering aan boord, zo bieden wij u een heerlijk kopje koffie aan voor slechts € 2,50. Of wat dacht u van een flesje wijn, speciaal voor Transavia geselecteerd voor slechts € 3,50!'
Stewardessen delen de flyers rond met alles nog eens kleurrijk op een rijtje.
'Dames en heren,' klinkt het weer door de omroepinstallatie, 'de film van vanavond...' De woorden ontgaan me verder. Achter moppert een oude man met een veel te dikke buik dat zijn buurman voor hem de rugleuning niet zo ver naar achteren moet zetten. Een boze reactie volgt die het opschrijven bepaald niet waard is. Schermpjes klappen weer naar beneden en de film begint. Het wordt voor mij een stomme film, de benodigde oordopjes om het geluid te kunnen horen heb ik niet bij me en veel zin om ze te kopen heb ik niet. Onwillekeurig trekt mijn aandacht toch naar het beeld. Het verhaal is gesitueerd in een restaurant. Er wordt druk gekokkereld, gegeten, gelachen en gedronken. Vreemd, bedenk ik me, op de heenreis was er een vergelijkbare setting in een Disney animatiefilm. Zou het...?
De stewardessen maken hun wagentjes met versnaperingen klaar en inderdaad ze doen hééél goede zaken.
Zone tourtistique
De betonnen hotels met namen als ' Athenee Palace' en 'Sofitel Palm Beach' liggen er verlaten bij aan de oostkust van het eiland Djerba. Slechts enkele neonreclames schreeuwen hun lichten van de daken. Door de toegangshekken, in de omheiningen valt zo nu en dan een glimp van de stranden op te vangen. Leeg, enkele scheefgewaaide rieten parasols doen vermoeden dat het zomers heel erg vol zal zijn. Een hotel spant de kroon. Het heeft zijn gevel zolang gemaakt dat het teleurgestelde oog van Allah bloot vlees absoluut niet kan zien. Wel ziet hij de protserigheidvan een fraai aangelegde tuin en een toegangspoortmet Dorische zuilen waar mannen in pakken met glimmendeknopen wachten op betere tijden. Er valt hier niets te beleven. Toch ben ik hier vrijwillig naartoe gelomen. Ik dacht de laatste dagen van mijn verblijf op een camping door te brengen. Helaas bleek ook die deel uit te maken van de zone touristique, het toeristen ghetto.Aan de andere kant van de weg ligt het open land. Vrouwen in traditionelekledijplukken er olijven. Een op de ladder twee er onder die de oogst van de neergelegde kleden rapen en de rommel er met een zeef uit halen. Manden worden gevuld en klaar gemaakt voor transport naar de plaatselijke oliepersfabriek. Morgen fiets ik er weer langs en zal ze groeten. Een hotelletje midden in het centrum van Houmt Souk zal vast een goede verblijfplaats zijn voor de laatste nacht hier in Tunesie.
Groetjes,
Harry
Hotel Mareth
Nog een koffie perst hij uit zijn apparaat en sloft dan met me mee, de in een smoezelige gestoken slagersjas gestoken barman.
'Il marche,' zegt hij zelfbewust, opent de deur draait de kraan open. Dikke druppels spetteren slechts uit de enorme douchekop vandaan.
'Hij doet het niet he?' zeg ik.
'Oui, il marche un peu,' hij doet het een beetje, zegt hij nog net zo zelfverzekerd, 'hij wordt goed warm, even een minuut wachten en dan lukt het best.
Ik besef dat als dit normaal is er tenminste een loodgieter aan te pas zal moeten komen om het te verhelpen, er zal niets anders op zitten dan het er maar mee te doen. En als ik zo eens om me heen kijk dan valt wel voor te stellen dat hij er tevreden mee is. Slechts een van de vier WC's valt nog door te spoelen uit een halve stortbak en de halve bril is ook meer dan genoeg om nog een beetje te kunnen gebruiken. En ik geef toe dat ondanks dat ik graag de eenvoud opzoek, toch nog altijd een beetje verwend ben.
Groeten uit Gafsa
Kilometers woestijn, beetje saai eigenlijk. De weg die ik had willen nemen zou onbegaanbaar zijn vanwege de regenval van de laatste tijd. Regen die voornamelijk 's nachts viel. Daarom dan maar domweg kilometers stampen langs een weg die helemaal niet leuk is. Maar als dan eindelijk weer eens een stadje nadert maakt het mijn dag dan toch wel weer goed. Roepende jochies, heel soms om een pen, giechelende meisjes die het best wel stoer lijken te vinden zo'n westerling op de fiets en altijd weer de vriendelijkheid van de volwassenen. Het leven is hier zo slecht nog niet.
Morgen wordt het afwisselender zo wordt beweerd. Het zou kunnen, mijn kaart belooft bergen langzij en palmboomplantages waar heerlijke dadels vanaf komen. En dat is prima fietsvoer, een groot bos, zo vanaf de boom ligt bovenop mijn bagage. Mwah. Geef een ezel een wortel en hij loopt, geef Harry dadels en hij fietst, zelfs langs heel saaie wegen.
Groetjes
Tataouine Tunesië
Toch nog even vakantie
Op12 januari vertrek ik voor vijftien dagen naar Tunesië!Jerba om precies te zijn, in het zuiden. Even stoom afblazen en energie opdoen voor de laatste loodjes tot April.Maarook deze keer niet zonder fiets.Mochten de omstandigheden het toelaten, dan tref je hier straks wel een of meerdere verhalen.
Groet,
Harry